Kraków od wieków pielęgnuje tradycje teatralne oraz inspiruje do nowych odkryć artystycznych. W życie teatralne miasta zaangażowane są dosłownie wszystkie grupy społeczne — od najmłodszych do najstarszych, od artystów i profesjonalistów po zwykłych miłośników — czytamy na stronie krakow-trend.eu.
To właśnie działania zwykłych miłośników teatru, amatorów w tej dziedzinie, dały początek Teatrowi Ludowemu w Krakowie. Instytucja ta działa już od ponad pół wieku i zachwyca mieszkańców miasta wspaniałymi spektaklami.
Przeczytaj poniższy artykuł, aby dowiedzieć się, jak zaczęła się historia Teatru Ludowego, jak się rozwija i jak działa dzisiaj.
O amatorskim zespole, który, dał impuls do powstania Teatru Ludowego
Jak już wspomnieliśmy, Teatr Ludowy został założony przez grupę ambitnych i utalentowanych amatorów — zwykłych robotników. W 1952 roku zebrali się i postanowili założyć mały amatorski ośrodek artystyczny o nazwie Nurt.
Na czele tego twórczego stowarzyszenia stanął Jan Kurczab. Chociaż z wykształcenia był inżynierem i chemikiem, bardziej interesowała go sztuka, zwłaszcza teatr i literatura. To właśnie on zainicjował założenie odrębnej grupy teatralnej i został mianowany jej liderem.
O działaniach Nurtu wiadomo bardzo niewiele. Możemy się jedynie dowiedzieć, że w 1953 roku zespół uzyskał status profesjonalny, a jego występy były pokazywane publiczności w barakach robotniczych, które mogły pomieścić do 200 widzów.
Warunki ich prób i występów na scenie były bardzo trudne. Mężczyźni i kobiety ciężko pracowali i dopiero po wyczerpującej pracy mogli zająć się sztuką. Trudne były również możliwości materialne i warunki życia członków kolektywu. Wydawało się, że wszystko to powinno mieć negatywny wpływ na chęć udziału w zajęciach teatralnych, ale tak nie było. Próby i występy odbywały się z wielką inspiracją i entuzjazmem, a wszystko to wyłącznie w celu promowania tradycji teatralnej wśród zwykłych ludzi pracy.
Choć grupa teatralna Nurt nie przetrwała długo (przestała istnieć wraz z otwarciem Teatru Ludowego), udało jej się zrobić wiele dobrego. Jego członkowie zainspirowali własnym przykładem mnóstwo ludzi, którzy z pozoru byli bardzo daleko od sztuki. W tym krótkim okresie Nurt wystawił 10 przedstawień, z których tylko cztery były przedstawieniami amatorskimi.
Początek działalności Teatru Ludowego w Krakowie
Tak więc w 1955 roku Nurt na zawsze zakończył swoją działalność, a baraki robotnicze, w których odbywały się przedstawienia, zostały całkowicie zburzone. Tymczasem w tym miejscu miała pojawić się nowa instytucja teatralna, kontynuująca tradycję popularyzacji teatru wśród zwykłego ludu i nie tylko. Był to jednak zupełnie inny, profesjonalny poziom, choć impulsem do powstania tego wszystkiego była oczywiście praca kolektywu Nurt.
Budowa rozpoczęła się bardzo szybko. Po byłych barakach nie pozostał żaden ślad. Dziś o tym, co się tu kiedyś działo, przypomina jedynie nowoczesne boisko sportowe za Teatrem Ludowym, którego nazwa pochodzi od zapomnianej trupy teatralnej Nurt.
Tak więc 3 grudnia 1955 roku Teatr Ludowy oficjalnie rozpoczął swoją historię wystawiając jeden ze spektakli Wojciecha Bogusławskiego. Pierwszym dyrektorem teatru została Krystyna Skuszanka, wybitna polska reżyserka teatralna, która pracowała również w Starym Teatrze. Decyzja o mianowaniu pani na kierownicze stanowisko była bardzo udana, gdyż to właśnie Krystyna Skuszanka dołożyła wszelkich starań, aby Teatr Ludowy w pierwszych latach działalności zyskał rozgłos i popularność.
W ten sposób, we współpracy z reżyserami Józefem Szajną i Jerzym Krasowskim, w ciągu kilku pierwszych lat udało się Krystynie Skushance podnieść Teatr Ludowy do rangi jednej z najciekawszych i najwybitniejszych scen dramatycznych w całej Polsce. W tym czasie nowo powstały krakowski teatr stał się znany nawet za granicą, gdyż dzięki staraniom dyrektorki występował we Włoszech i Francji.
W kolejnych latach dyrektorami teatru byli artysta, scenograf i reżyser Józef Szajna, aktorka i reżyserka Irena Babel, artysta i scenograf Waldemar Krygier i inni. Każdy z dyrektorów wnosił nutkę własnej osobowości do repertuaru i koncepcji przedstawień teatralnych, starał się rozwijać teatr i angażować w sztukę jak najwięcej osób. Jednak badacze historii placówki twierdzą, że wspomniani dyrektorzy realizowali tzw. edukację teatralną i pokazywali repertuar nastawiony na mniej wymagającego widza.
Działalność Teatru Ludowego pod kierownictwem Jerzego Fedorowicza
W 1989 roku Jerzy Fedorowicz objął stanowisko dyrektora Teatru Narodowego w Krakowie. I warto poświęcić temu więcej uwagi, ponieważ wraz z początkiem urzędowania pana Jerzego nastąpiły istotne zmiany, które wpłynęły na przyszłość teatru.
Jerzy Fedorowicz rozpoczął swoją karierę artystyczną w młodości, kiedy studiował w im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Pracował jako aktor w wielu lokalnych teatrach, miał więc duże doświadczenie.
Młody, doświadczony i ambitny Jerzy Fedorowicz natychmiast przejął wszystkie obowiązki dyrektora i z entuzjazmem zabrał się do pracy. Starał się zmienić podejście poprzednich dyrektorów Teatru Ludowego, skupiających się na upraszczaniu programu i dotarciu do mniej wymagającej publiczności.
Jerzy Fedorowicz zadbał o to, by teatr był pozytywnie odbierany przez publiczność, zwłaszcza młodszą. Reżyser zapowiedział ten pomysł w bardzo ciekawy sposób — spektaklem teatralnym, i to naprawdę dobrym. Jego premierowym spektaklem jako reżysera był spektakl „Człowiek z marmuru — początek i koniec”, oparty na słynnym filmie legendarnego Andrzeja Wajdy. Ideą było pokazanie tego spektaklu jako pożegnania z poprzednią epoką i rozpoczęcia nowego okresu działalności teatru.
Po tym wydarzeniu repertuar teatru znacznie się zmienił, przyciągając większą publiczność i zwiększając popularność instytucji. Od tego czasu teatr opowiada o najwspanialszych aspektach naszego życia — miłości, przyjaźni, ideałach humanizmu itp. Działalność teatru pod kierownictwem Jerzego Fedorowicza jest oceniana przez krytykę zarówno pod względem artystycznym, jak i socjologicznym, gdyż wydaje się, że swoim repertuarem teatr wychował młode pokolenie. Owocna praca w tym kierunku przyniosła efekty. Później krytycy, publiczność i koledzy po fachu z innych teatrów uznali tę scenę za jedną z najbardziej wartościowych.
Teatr Ludowy dzisiaj
Od 2016 roku Teatrem Ludowym kieruje Małgorzata Bogajewska, której zależy na przywróceniu spektaklu do kanonu starych, dobrych tradycji teatralnych. Jednocześnie poszukuje nowego języka teatralnego i nowej estetyki, inicjując projekty, których celem jest nowa interpretacja najsłynniejszych europejskich tekstów klasycznych.
Teatr Ludowy wciąż się rozwija i angażuje w sztukę nowe pokolenia krakowian. Dziś z dumą zajmuje czołową pozycję wśród najlepszych scen teatralnych w województwie małopolskim i nie tylko.
